100 நாள் கணக்கு
(100 Days of Reckoning)
DAY 01: புதிய தொடக்கம்
கண்ணாடி முன் நின்றேன். பார்த்தேன். அங்கு தான்யா ராஜேஷ்வரி இல்லை; மீரா கிருஷ்ணன் நின்றாள்.
ஆறு மாதங்கள். என் வாழ்க்கையைத் திருப்பிப் பெற ஆறு மாதங்கள் தேவைப்பட்டது என்றால், அவர்களின் வாழ்க்கையை அழிக்க எனக்கு நூறு நாட்கள் போதும்.
கையிலிருந்த ஃபைலை மேசையில் வைத்தேன். பதினைந்து பேர். பதினைந்து வாழ்க்கைகள். ஒவ்வொருவரின் புகைப்படமும், விவரங்களும், பலவீனங்களும் அந்த ஃபைல்களில் இருந்தன. கடந்த ஆறு மாதங்களாக நான் செய்தது இதுதான் - அவர்களைப் படிப்பது, புரிந்து கொள்வது, அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கண்காணிப்பது.
அர்விந்த் மல்ஹோத்ரா. CEO. நம்பர் ஒன். அவனுடைய புன்னகை இன்னும் என் கண்களுக்கு முன் நிற்கிறது. "தான்யா, நீ இந்த நிறுவனத்தின் எதிர்காலம்" என்று சொன்ன அதே வாய், "அவளைக் கைது செய்யுங்கள், இருநூறு கோடி மோசடி செய்திருக்கிறாள்" என்று உத்தரவிட்டது.
கைகள் நடுங்கின. இல்லை, இப்போது கோபத்திற்கு இடமில்லை. கோபம் என்பது மேகம் மாதிரி; வந்து போகும். ஆனால் நான் இப்போது இருப்பது பனிக்கட்டி போல. குளிர்ந்து, உறைந்து, கரைவதில்லை.
மணி காலை ஏழு. Arropex Innovations Pvt Ltd அலுவலகம் திறக்க இன்னும் இரண்டு மணி நேரம். ஆனால் நான் போக வேண்டிய இடம் வேறு.
நார்மன் கஃபே. மைலாப்பூர். இங்குதான் Arropex நிறுவனத்தின் ஊழியர்கள் வழக்கமாகக் காலை காபி குடிக்க வருவார்கள். எனக்குத் தெரியும், ஏனென்றால் நான் கூட இங்குதான் வந்தேன். ஐந்து வருடங்கள்.
உள்ளே நுழைந்தேன், மீரா கிருஷ்ணன் என்ற அடையாளத்துடன். கருப்புக் கண்ணாடி, வித்தியாசமான சிகை அலங்காரம், எளிமையான ஆனால் நேர்த்தியான உடை. யாரும் என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியாது; அது உறுதி.
கவுன்டரில் கேப்பச்சினோ ஆர்டர் செய்தேன். அமைதியாக மூலையில் அமர்ந்தேன். லேப்டாப் திறந்தேன். வேலை செய்வது போல் நடித்தேன். உண்மையில், நான் காத்திருந்தேன்.
எட்டு மணிக்கு அவள் வந்தாள். நேஹா குப்தா. என் முதல் இலக்கு. இல்லை, முதல் ஆறுதல் பரிசு என்று சொல்லலாம். பெரிய வில்லன் இல்லை, ஆனால் அவள் செய்த சேதம் என் சமூக வாழ்க்கையை அழித்தது.
"தான்யா ஒரு fraud. அவளுக்கு எப்போதுமே பணத்தின் மீது ஆசை அதிகம். ஒருமுறை அவள் பெட்டி காசிலிருந்து பணம் எடுத்ததை நான் பார்த்தேன்" என்று சொன்னாள். பொய். முழு பொய். ஆனால் எல்லோரும் நம்பினார்கள்.
நேஹா லேட்டே ஆர்டர் செய்து, தன் டேபிளுக்கு வந்தாள். போனில் பேசிக்கொண்டே. "அப்பா, நான் சொன்னேனே, நாளைக்கு வீட்டிற்கு வர முடியாது என்று. ஆபீஸில் ரொம்ப வேலை. வார இறுதியில் வருகிறேன்."
பொய். நேற்று அவளுடைய Instagram பதிவைப் பார்த்தேன். "Weekend party with besties!" என்று. அவளுடைய அப்பா ரொம்ப வயதானவர்; தனியாக இருக்கிறார். அவள் போய் பார்ப்பதே இல்லை.
இதுதான் நேஹா. சுயநலம். மற்றவர்களைக் காயப்படுத்துவதில் ஆனந்தம். அந்த விடயத்தில் அவளுக்கு மனசாட்சியே இல்லை. என் பெயரைச் சேற்றில் புதைத்தபோதும் அவளுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. ட்ரெண்டிங் ஆக வேண்டும், அவ்வளவுதான்.
அவள் போனை மேசையில் வைத்துவிட்டு, கழிவறைக்குச் சென்றாள். எனக்கு இப்போதுதான் வாய்ப்பு.
மெதுவாக எழுந்து, அவள் டேபிள் அருகே சென்றேன். யாரும் பார்க்கவில்லை. ஒரு சின்ன காகிதத் துண்டை அவள் லேட்டே கப்பின் (Cup) கீழ் வைத்தேன். அவ்வளவுதான். மீண்டும் என் இடத்திற்கு வந்தேன்.
நேஹா வந்து, காபி குடிக்க கப்பை எடுத்தாள். அப்போதுதான் அந்த காகிதம் கீழே விழுந்தது. அதை எடுத்துப் படித்தாள். முகம் வெளிறியது.
காகிதத்தில் இருந்தது: "நான் உன்னை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். உன் பொய்கள் எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்."
அவ்வளவுதான். எளிமையான 2 வாக்கியங்கள். ஆனால் அதன் விளைவு? நேஹாவின் கைகள் நடுங்கின. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். யார் வைத்தது என்று தெரியவில்லை. பயம் அவள் கண்களில் தெரிந்தது.
நான் என் லேப்டாப்பை மூடிக்கொண்டு எழுந்தேன். வெளியே போகும்போது, நேஹாவைக் கடந்து சென்றேன். அவள் என்னை பார்த்தாள், ஆனால் அடையாளம் தெரியவில்லை. நான் சிறிதும் சிரிக்கவில்லை; எந்த உணர்ச்சியும் காட்டவில்லை.
வெளியே வந்ததும், ஆழமாக மூச்சு விட்டேன்.
இப்போது ஆட்டம் ஆரம்பமாகிவிட்டது!
மதியம் இரண்டு மணி. Arropex நிறுவனத்தின் பக்கத்தில் உள்ள அலுவலகக் கட்டிடத்தில் என் தற்காலிக அலுவலகம். ஒரு சிறிய co-working space. மீரா கிருஷ்ணன் என்ற பெயரில் வாடகைக்கு எடுத்தேன். "Freelance Financial Consultant" என்ற போர்வையில்.
இங்கிருந்து, Arropex நிறுவனத்தைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடியும். அவர்கள் உள்ளே வருவதும் வெளியே போவதும் எனக்குத் தெரியும். யார் யாருடன் பேசுகிறார்கள், யார் எந்த நேரத்தில் வருகிறார்கள் - எல்லாமே.
லேப்டாப்பில் ஒரு எக்செல் ஷீட் திறந்தேன். "100 நாள் கணக்கு" என்ற தலைப்பு.
நாள் 1 - நேஹா குப்தா - ✓ (Completed)
நாள் 2 - பிரசாத் (Security) - Planned
நாள் 3 - நேஹா - Follow up
நாள் 4 - கார்த்திக் ராமன் - Initial contact
நாள் 5 - திவ்யா - Surveillance
இன்னும் பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போனது. நூறு நாட்கள். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு அடி. சில நாட்கள் சின்ன அடி, சில நாட்கள் பெரிய அடி. ஆனால் ஒவ்வொரு அடிக்கும் ஒரு கணக்கு இருக்கிறது.
என் மொபைலில் ஒரு மெசேஜ். என் "உதவியாளர்" ரேஷ்மாவிடமிருந்து. அவளும் Arropex நிறுவனத்தால் பாதிக்கப்பட்டவள். வேறு துறையில் வேலை செய்தவள். அவளைப் பாலியல் துன்புறுத்தல் செய்தபோது, அவள் புகார் செய்தாள். என்ன நடந்தது? அவளைப் பணிநீக்கம் செய்தார்கள், "False allegations" என்று சொல்லி.
ரேஷ்மாவின் மெசேஜ்: "நேஹா இப்போது ஆபீஸில். மிகவும் டென்ஷனாக இருக்கிறாள். எல்லாரையும் சந்தேகமாகப் பார்க்கிறாள். அவள் மேலதிகாரியிடம் உடனடியாக மீட்டிங் கேட்டிருக்கிறாள்."
சரி. Phase 1 வேலை செய்கிறது. நேஹா பயப்பட தொடங்கிவிட்டாள்.
ரேஷ்மாவுக்குப் பதில் அனுப்பினேன்: "நன்றாக இருக்கிறது. தொடர்ந்து கண்காணி. நாளை நமக்கு அடுத்த இலக்கு."
லேப்டாப்பை மூடினேன். ஜன்னல் வழியாக Arropex கட்டிடத்தைப் பார்த்தேன். அந்தப் பெரிய கண்ணாடி கட்டிடம். ஒரு காலத்தில் அது என் கனவு; என் எதிர்காலம். இன்று? என் போர்க்களம்.
அர்விந்த் மல்ஹோத்ராவின் அறை ஏழாவது மாடியில். அங்கிருந்து அவன் தன் சாம்ராஜ்யத்தை நடத்துகிறான். ஆனால் அவனுக்குத் தெரியாது, ஒரு சிறிய எறும்பு அவன் கோட்டையின் அடித்தளத்தை உடைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது என்று.
மாலை ஆறு மணி. என் தாயைப் பார்க்க மருத்துவமனை சென்றேன். பக்கவாதத்திற்குப் பிறகு அவர் மெதுவாகத் தேறி வருகிறார். ஆனால் பேச முடியவில்லை; வலது பக்கம் செயல் இழந்துவிட்டது.
"அம்மா" என்று அவர் கையைப் பிடித்தேன். அவர் கண்கள் என்னைப் பார்த்தன. அதில் ஏக்கம், கவலை, அன்பு - எல்லாமே இருந்தன.
"எல்லாம் சரியாகிவிடும்" என்று சொன்னேன். அவளுக்கு நான் என்ன செய்கிறேன் என்று தெரியாது; தெரியவும் கூடாது. அவள் விரும்பமாட்டாள். ஆனால் அவளுக்காகத்தான் இதைச் செய்கிறேன். என்னை நம்பி வளர்த்த அந்தப் பெண்மணிக்காக, அவளுடைய கண்ணீருக்காக.
மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது இருட்டிவிட்டது. சென்னை நகரம் வெளிச்சங்களால் ஒளிர்ந்தது. எவ்வவளோ பேர், எவ்வளவோ வாழ்க்கைகள். எல்லோருக்கும் தங்கள் பிரச்சனைகள், தங்கள் கனவுகள்.
ஆனால் எனக்கு ஒன்றுதான் - பழிவாங்குதல்.
ஆட்டோவில் வீட்டிற்குச் செல்லும்போது, மீண்டும் அந்தப் பட்டியலை மனதில் ஓட்டினேன். பதினைந்து பேர். நாளை பிரசாத். அந்த செக்கியூரிட்டி. நீதிமன்றத்தில் என் எதிரே நின்று பொய் சாட்சி சொன்னவன். "தான்யா மேடம் இரவில் அலுவலகத்திற்குத் திரும்பி வந்து கம்ப்யூட்டரில் ஏதோ செய்தார்கள்" என்று சொன்னான். நான் அப்போது என் வீட்டில்தான் இருந்தேன். ஆனால் யார் நம்புவார்கள்?
பிரசாத்திற்கு இரண்டாயிரம் ரூபாய் லஞ்சம் கொடுத்தார்கள். அவன் என் வாழ்க்கையை நாசமாக்கினான். நாளை, அவன் வாழ்க்கையில் என் முதல் அடி.
வீட்டிற்கு வந்ததும், கண்ணாடியில் மீண்டும் பார்த்தேன். மீரா கிருஷ்ணன் திரும்பவும் தான்யா ராஜேஷ்வரியாக மாறினாள். வீட்டிற்கு வரும்போது மட்டும் என் உண்மையான முகத்தை அணிவேன். மற்ற நேரங்களில்? நான் யாரும் இல்லை. நிழல். பழிவாங்கும் ஆவி.
நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்து எழுதினேன்:
நாள் 1 - முடிந்தது
நேஹாவிற்கு முதல் எச்சரிக்கை.
பயம் விதைக்கப்பட்டது.
அவள் மிகுந்த சந்தேகத்துடன் (paranoid) செயல்பட ஆரம்பித்துவிட்டாள்.
நாள் 2 - திட்டம்
பிரசாத்தின் வாழ்க்கையில் நுழைவது.
அவன் பலவீனத்தைக் கண்டுபிடிப்பது.
முதல் தாக்குதலுக்குத் தயாராகுதல்.
படுக்கைக்குப் போனேன், ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை. இந்த ஆறு மாதமாகத் தூக்கம் வருவதே இல்லை. கண்களை மூடினால் அந்த நாள் தெரிகிறது - நான் கைது செய்யப்பட்ட நாள். என் அம்மாவின் அலறல். என்னைப் பார்க்க வந்த நண்பர்கள் யாரும் இல்லை. எல்லோரும் நான் குற்றவாளி என்று நம்பினார்கள்.
இல்லை. இனி அந்தத் தான்யா இல்லை. நம்பிக்கையுடன் இருந்த, எல்லோரையும் நல்லவர்கள் என்று நினைத்த அந்தப் பெண் இறந்துவிட்டாள். இப்போது இருப்பவள் வேறு.
இப்போது இருப்பவள் பழிவாங்குபவள்...
இன்னும் 99 நாட்கள்...